Maria Ghetti
Ik kwam vanuit Italië naar Amsterdam, met plannen. Jarenlang bouwde ik aan iets echts: een carrière in de fotografie, een stad die ik zelf had gekozen, een leven dat er precies zo uitzag als ik had gewild. Toen kwam de pandemie. Het tijdschrift ging dicht. Mijn huisarts schreef me ziek met een burn-out. Ik probeerde alles. En toch zat ik vast.
De uitputting was zwaar, als een jas die nooit meer uitging. Ik wachtte alleen maar tot ik terug kon komen. Zonder te weten of dat zou gebeuren.
Op een dag probeerde ik Thaise yogamassage. Ik verwachtte er niet veel van. De therapeut werkte langzaam, volledig aanwezig. Ik huilde. Iets wat al maanden verkrampt in me zat, liet los, als een vuist die zich langzaam opent. Toen ik overeind kwam, voelde ik iets wat ik bijna een jaar niet had gevoeld. Aanwezig. Een stille levendigheid waarvan ik vergeten was dat die mogelijk was.
Ik ging terug. Ik schreef me in bij de ITM-school, niet om therapeut te worden, maar alleen om te begrijpen wat er in mijn lichaam gebeurde. En ergens in dat proces herstelde ik niet alleen. Ik genas. Fundamenteel. Het was de regelmaat van de aanraking die het deed. Een lichaam dat steeds opnieuw te horen krijgt: je bent veilig. Je mag rusten.
Nog geen jaar later opende ik een kleine salon aan huis. De mensen die kwamen waren jong, uitgeput en losgeraakt, velen zaten ziek thuis en wachtten al maanden op hulp. Ze waren mij, achttien maanden eerder. Ik bleef me afvragen: waarom zijn we met zovelen? En waarom proberen we allemaal in ons eentje te herstellen?
Dit is iets wat ik ben gaan begrijpen: massage is een politieke daad geworden. Als je pijn hebt, als stress je wereld tot aan de randen heeft vernauwd, ben je niet helemaal vrij. Je kunt niet helder denken. Je kunt niet met vertrouwen kiezen. Kwetsbaarheid kan worden uitgebuit, en dat gebeurt ook vaak. We zitten urenlang, iets wat ons lichaam pas sinds een jaar of vijftig moet doen. We staren naar schermen. We zijn eenzaam. We zijn vergeten hoe het voelt om echt in onszelf te wonen.
Regelmatige aanraking vermindert niet alleen stress; ze brengt ons terug bij ons lichaam, en bij elkaar. In een tijd waarin overheden bezuinigen op de zorg om oorlog te financieren, kan de zorg voor ons lichaam niet langer wachten op toestemming van het systeem. We moeten er zelf mee beginnen. Samen.
Maria
